داوطلب بیروته کاراکایته : دولت در شرایط سختی قرار گرفت. ما به مشارکت مدنی نیاز داریم.

 روزنامه نگار: ایوا شپتیته

 کار داوطلبانه معمولاً به عنوان کاری بدون هیچ دستمزدی تعریف می شود، اما افرادی که زمان خود را به فعالیت های آموزشی با پناهندگان اختصاص می دهند و همچنین از آنها حمایت مادی می کنند، معمولاً  خودشان می گویند که با کمک خیرخواهانه به دیگران چه چیزی به دست آورده اند.  آگاهی از فرهنگ ملل مختلف، مهارت های زبان خارجی، دوستی های طولانی مدت و خودشناسی بهتر – اینها سرمایه های روزانه ای هستند که داوطلبان دریافت می کنند.

 پس از ورود تعداد زیادی مردم از بلاروس به لیتوانی، بیروته کاراکایته کمک کردن به پناهندگان را وظیفه ی خود دانست.

 این خانم در کاپچِمیستیس از خارجی ها مراقبت می کند، جایی که به گفته او، درک نیاز به چنین کمکی برای مردم محلی هنوز آسان نیست.

 «این یک روستای کوچک است، من خودم اهل همین منطقه هستم و می‌دانم که داوطلبان زیادی آنجا نخواهند بود.  من این فعالیت را مفید دیدم، بنابراین خواستم برای دیگران الگو باشم. دولت در شرایط سختی قرار گرفت.  مسلماً بدون جوامع و ساکنان، حل چنین مشکلاتی غیر ممکن است.  برایم روشن شد که باید درگیر بشوم و کاری بکنم.  بالاخره کمبود مردم، مددکار اجتماعی و روانشناس وجود دارد.  ما به مشارکت مدنی نیاز داریم.”- ادعا می کند خانم کاراکایته.

این خانم با پناهندگانی که تنها چند هفته است در لیتوانی بوده اند کار می کند، بنابراین مهمترین وظیفه او ارائه کمک های لازم به تازه واردان است.

 “در Kapčiamiestis، ما غذا، آب آشامیدنی و کمک به خرید مواد غذایی توزیع می کنیم، زیرا این افراد نمی توانند قلمرو اردوگاه را ترک کنند. آنها لیستی تهیه می کنند و ما داوطلب می شویم تا آنچه را که نیاز دارند بخریم. همچنین خیریه می دهیم، اسباب بازی ها، لباس های گرم ، پتو برای بچه ها می اوریم، چون خارجی ها با لباس تابستانی آمده اند و اما حالا دیگر پاییز شده است.

گاهی اوقات به افراد کمک می کنیم تا با عزیزان خود ارتباط برقرار کنند. اگرچه آنها یک ماه تمام است که در اینجا زندگی می‌کنند، خانواده‌های آنها نمی‌دانند کجا هستند یا  به لیتوانی رسیده‌اند یا نه. بنابراین، حداقل مکالمات ده دقیقه‌ای را با والدین، برادران، فرزندان سازماندهی می‌کنیم تا این عدم اطمینان را برطرف کنیم.»- خانم کاراکایته تجربه اش را به اشتراک می گذارد.

 داوطلبانی که با خارجی هایی که به تازگی وارد کشور شده اند در تعامل هستند، آنها از آسیب پذیری پناهندگان در اولین روزهای اقامت در لیتوانی بهترین درک را دارند.

 “وضعیت عجیب – مردم فکر میکردند که نیش پشه در کشور ما کشنده است. بالاخره این حشرات مالاریا را در کشور انها پخش کردند. بنابراین، هنگامی که تعدادی از آنها توسط پشه گزیده شدند، از ترس مرگ، درخواست کمک و آمبولانس کردند.  این که حشرات لیتوانیایی سمی نیستند اطلاعات اولیه ای است که هیچکس آنها را ارائه نکرده است. برای ما بدیهی به نظر می رسد، اما خارجی ها بسیار ترسیده بودند و نمی فهمیدند چرا مجبور به کار شدند، بدون مراقبت پزشکی یا هیچ وسیله ای رها شدند”- به یاد می آور خانم بیروته کاراکایته.

به گفته این خانم، حتی در مدت کوتاهی، داوطلبان به تازه واردان وابسته می شوند و نه تنها کمک های مادی، بلکه روانی نیز به آنها ارائه می کنند.

 ما مثل روانشناس می شویم.  پناهندگان از دنیای بیرون جدا شده اند، و نمی دانند چه چیزی در انتظار آنهاست.  ما وضعیت را توضیح می دهیم – که در حال حاضر تعداد زیادی تازه وارد وجود دارد که برخی از آنها باید برگردند.  این باید گفته شود.  برخی باید بپذیرند که نمی توانند بیشتر سفر کنند و باید اینجا بمانند تا درخواست هایشان بررسی شود.

 من با دختران کنگو که فرانسوی صحبت می کردند دوست شدم.  آنها با من در مورد مشکلاتشان صحبت کردند، از اینکه نمی دانستند چه بلایی سرشان می آید و نگرانی های روزمره.  آنها در یک اتاق با ده غریبه دیگر زندگی می کردند، بنابراین مجبور بودند همه چیز را با یکدیگر تقسیم کنند.  در چنین شرایطی، مسلما درگیری ها به وجود می آید، آن دختران توسط دیگران به دلایل قومی مورد آزار و اذیت و تبعیض قرار می گیرند.  آنها خوشحال بودند که می توانند با کسی صحبت کنند و بفهمند لیتوانی و لیتوانیایی چگونه هستند.  تا آن زمان حتی نام این کشور را نشنیده بودند.  در نهایت، دختران به جایی که افراد بیشتری از کنگو بودند منتقل شدند.  من دیگر نمیدانم آنها کجا هستند یا حالشان خوب است یا نه.  البته، من در مورد آن فکر می کنم،” ابراز می کند خانم کاراکایته.

اشعار انتاناس باراناسْکاس از زبان خارجیان

 سیف الله چزمی آکار اهل ترکیه است که از سال 2015 بیدن سو در لیتوانی زندگی می کند. دو سال بعد، در مرکز فرهنگی بالتورکا کار داوطلبانه را آغاز کرد.

” ما برای ملل مختلف شام ترتیب دادیم و برای مهمانان غذا درست کردیم. در میدان تالار شهر، در نمایشگاه بین المللی کریسمس شرکت کردیم، جایی که آب نبات، باقلوا فروختیم و سود حاصل از آن را به امور خیریه اهدا کردیم.

 ما اطراف مهدکودک ها می رویم، اجراها را سازماندهی می کنیم و آواز می خوانیم.  یک بار شازده کوچولو را بازی کردیم که معلم زبان لیتوانیایی مان آن را به ما آموخته بود.

با این حال، رویداد مورد علاقه من که توسط بالتورکا برگزار  شد، پروژه “زیر چتر زبان و فرهنگ لیتوانیایی” است.  من نیز در آن شرکت کردم – شعر “Tamošius Bekepuris” از Kazys Binkis و “Anykščių šilelis” از Antanas Baranauskas را خواندم.  واقعا این رویداد را دوست دارم.  وقتی به خارجی‌هایی که به زبان لیتوانیایی شعر می‌خوانند گوش می‌دهم، رعشه در تنم ایجاد می‌شود.

وقتی در آن رویداد هستم، خیلی فکر و تصور می کنم.  به عنوان مثال، فهرستی از افرادی دارم که دوست دارم با آنها صحبت کنم.  یکی از آنها دوک گدیمیناس است،  در موردش خوانده ام.   او حاکمی بود که خارجی ها را به لیتوانی دعوت کرده بود، او با آنها مدارا می کرد.”- می گوید جناب آکار.

جناب آکار از طریق داوطلبانه در حال یادگیری فرهنگ و تاریخ این کشور است و آنقدر به زبان تسلط دارد که از دانشگاه میکولاس رومریس در رشته حقوق لیتوانی فارغ التحصیل شده است.  تحصیلات یکی از مهمترین چیزهای زندگی برای آکار است.

“زبان اولین چیزی است که یک تازه وارد باید اینجا بیاموزد.  با این حال، این هدف نهایی نیست، بلکه تنها وسیله ای برای دستیابی به یک زندگی بهتر در اینجا است.”

 خود داوطلبان دانش زبان لیتوانیایی خود را غنی می کنند

 یکی از مهمترین وظایف داوطلبان کمک به خارجی ها در یادگیری زبان لیتوانیایی است..

 ایمیلی براژایتیته  و مینداگوس یانایتیس چنین کمکی را به تازه واردان از بلاروس آمده ارائه می کنند.  هر شنبه، ایمیلی قواعد گرامر را به خارجی ها آموزش داده، مکالمات زنده انجام می دهد و مینداگوس در هفته یک ساعت و نیم را به تجدید نظر در باره تمام دانشی که قبلاً به دست آورده اند، اختصاص می دهد.

 “برای اینکه شغل خوبی داشته باشید، به دانستن زبان لیتوانیایی نیاز دارید.  من برای افرادی که مصمم به یادگیری آن هستند احترام زیادی قائل هستم”- می گوید ایمیلی براژایتیته.

 مینداگوس یانایتیس اعتراف می کند که در حین کار داوطلبانه در حال یادگیری است:

“این مفید است زیرا من هم این فرصت را دارم که نگاهی تازه ای به زبان مادری خودم بیندازم، شایستگی های آموزشی و مهارت های ارتباطی خود را بهبود بخشم”.

کار داوطلبانه تبدیل به شغل محبوب می شود

 هماهنگ کننده داوطلب برنامه های مربوط به ادغام خارجی کاریتاس رجینا کروکونینه است که کار خود را با کمک خیرخواهانه به تازه واردان آغاز کرد.

 “مردم بر اساس آنچه به دلشان می آید انتخاب می کنند که کجا داوطلب شوند. می توانید امتحان کنید؛ لازم نیست فورا قرارداد را امضا کنید. شاید داوطلب آینده هنوز به دنبال قابل قبول ترین فعالیت برای خود باشد. برخی می خواهند  با کودکان کار کنند اما برخی دیگر از آنها میترسند و فقط دوست دارند رویدادها را سازماندهی کنند. برخی ترجیح می دهند با خانواده دوست شوند.

من خودم قبلاً یک داوطلب بودم و هنوز نمی‌دانستم در چه فعالیت‌هایی در این جا می‌خواهم شرکت کنم. با هماهنگ کننده نشستیم و انتخاب کردیم که کدام واحد می تواند برای من مناسب باشد.  بعداً این شغل من شد، حتی شروع به تحصیل در رشته مددکاری اجتماعی کردم. کار داوطلبانه زندگی من را تغییر داده است.  هرگز فکر نمی کردم که بتوانم از صحبت کردن در جمع لذت ببرم. تا آن زمان،  من پشت کامپیوتر می نشستم و دُورکار بودم”- یادآور می شود رجینا کروکونینه.

هماهنگ کننده داوطلب اطمینان می دهد که برای انجام چنین فعالیتی شرایط خاصی وجود ندارد، اما داشتن اراده و اشتیاق بسیار مهم است.  زبان یک مزیت است، اما نه یک ضرورت، زیرا ارتباط به زبان لیتوانیایی برای خارجی ها بسیار مفید است.  به گفته ر. کروکونینه، معمولاً فرض می شود که داوطلبان معمولاً جوانان هستند، اما در واقع سن آنها از هجده تا پنجاه سال است.

کار با تازه واردانی که برای زندگی در لیتوانی می مانند، حوزه های بیشتری را پوشش می دهد.  فعالیت های آموزشی، جشن های مختلف وجود دارد، نهاد کاریتاس نیز همیشه ایده های خود داوطلبان را پیش بینی کرده و با کمال میل می پذیرد.

 “در دوران قرنطینه چیزهای زیادی تغییر کرده است. در گذشته، داوطلبان مسئول اوقات فراغت مردم بودند، رویدادهایی که ما در مرکز خود ترتیب می دادیم. در نتیجه قرنطینه، همه اینها ناپدید شده است، اما مسئولیت های جدیدی مانند کمک به کودکانی که از راه دور یاد می‌گیرند، ظاهر شده است. این حوزه بسیار مهمی است که تقریباً همه داوطلبان به آن نقل مکان کرده‌اند. ما در حال حاضر تعداد زیادی از آنها را داریم. یک آگهی گذاشتیم که به کمک مردم نیاز داریم و از تعداد درخواست‌ها شگفت‌زده شدیم.  مردم علاقه مند هستند و نیاز به این کمک را درک می کنند، بالاخره والدین تازه واردها نمی توانند به فرزندان خود که در حال یادگیری زبان لیتوانیایی هستند کمک کنند.

 همچنین یک مرکز روزانه در پابراده داریم که در آن همکاران ما با پناهجویان کار می کنند. و برای سفر از ویلنیوس با قطار به آنها غرامت می دهیم.

 رویدادها نیز به تدریج در حال تجدید هستند، اما بازگشت به مسیر پس از قرنطینه کمی سخت است.  من به عنوان یک هماهنگ کننده داوطلب همیشه می گویم که ما بسیار مشتاقانه منتظر ایده های داوطلبان هستیم و آنها را تشویق می کنیم.  شاید همه آنها را اجرا نکنیم، اما آنها اغلب افکار واقعا عالی دارند، “می گوید رجینا کروکونینه.

به گفته هماهنگ کننده، داوطلبان اغلب با تازه واردان دوست می شوند.  مواقعی وجود دارد که آنها با هم به تعطیلات می روند، در خانواده با هم تعامل دارند و حتی متوجه نمی شوند که چگونه کار کردن با هم به اوقات فراغت تبدیل می شود.

 «کار داوطلبانه چیزهای زیادی به همراه دارد.  شما می توانید استعدادهای خودتان را که قبلاً در موردشان چیزی نمی دانستید، کشف کنید.  وقتی مردم داوطلب می‌شوند، فکر می‌کنند این روزها با ارزش‌ترین سرمایه – وقت – را هدیه می‌کنند، اما در عین حال چیزهای زیادی را پس می‌گیرند.  جسورتر می شوند.  ارتباطات بین فرهنگی بسیار مفید است.  ما در مورد ملل دیگر غیر از آنچه در مدرسه یاد گرفتیم، چقدر می دانیم؟  هنگام برقراری ارتباط با تازه واردان، علاقه مند می شوید تا در مورد کشورهای آنها بیشتر بدانید.  حتی می توانید اصول اولیه زبان شان را یاد بگیرید. یعنی این شما را غنیتر می کند” می گوید رجینا کروکونینه.