دوستی در بین خانواده ها – لیتوانیایی ها معلم پناهندگان شدند

روزنامه نگار یوا شپتیته

پروژه  “پل های جامعه” در لیتوانی برای کمک به پناهنده ها با کودکان آغاز شده است. خانواده های لیتوانیایی معلم آنها و از همه مهمتر دوستانی شدند که به همراه خارجی ها در رویدادها، فعالیت های آموزشی شرکت می کنند و به تازه واردان کمک می کنند تا احساس کنند که هم سازمان های ادغام و هم جامعه لیتوانیایی در این کشور استقبال می کنند.

ده خانواده لیتوانیایی برای ده خانواده مهاجر راهنما شدند. آنها بر اساس علایق و سرگرمی های خود باهم پیواند داده شدند. هر شنبه جلسات و رویدادهای مختلفی برگزار می شود که طی آن خارجی ها مهارت های زبانی خود را توسعه می دهند و با فرهنگ محلی آشنا می شوند.

“چرا خانواده ها؟ ما همیشه داوطلبان انفرادی داریم که کمک می کنند. آنها عمدتا به کودکان کمک می کنند و از طریق آنها همچنین با والدین ارتباط برقرار می کنند. همانطور که همه ما دوستان شخصی خود را داریم، کسانی، که دوست کل خانواده ما هستند، نیز داریم.

ما این نیاز را از افرادی فهمیده ایم که در لیتوانی به آنها پناهندگی داده شده است و آنها بسیار مشتاق ایجاد ارتباط با خانواده های لیتوانیایی هستند. چنین دوستی شامل درس غیر رسمی زبان لیتوانیایی و مبادلات فرهنگی است.

جامعه کاریتاس بسیار خوشحال شد که بسیاری از لیتوانیایی ها می خواهند به این پروژه بپیوندند.

ادغام والدین با فرزندان استثنایی است

خارجی ها اغلب از شرایط نامساعد یا حتی خطرناک زندگی در کشور خود نه تنها به خاطر خودشان، بلکه به ویژه برای رفاه فرزندان خود فرار می کنند. به این ترتیب، والدین به دنبال اطمینان از آینده ای موفق برای آنها در وضعیت امن هستند. خانواده های بزرگ با کودکان خردسال از اردوگاه های پناهندگان به لیتوانی می آیند و در همان شرایطی که برای مهاجران مجرد وجود دارد، سفر می کنند. پس از اخذ مجوز اقامت و شروع فرایند ادغام، والدین مسئولیت بیشتری برای یافتن مسکن، ارائه مراقبت های بهداشتی نه تنها برای خود بلکه برای فرزندان خود و ارسال آنها به موسسات آموزشی که فرزندان آنها نه تنها آموزش می بینند بلکه  جوامع امن و محترم احساس می کنند، دارند.

زندگی خانواده های خارجی در لیتوانی تقریباً همان طور شروع میشود که زندگی افراد مجرد، شروع می شود. اولین ایستگاه برای پناهنده ها، اداره مهاجرت است، جایی که خارجی ها باید برای پناهندگی سیاسی در این کشور اقدام کنند. پس از دریافت مجوز اقامت در لیتوانی، آنها معمولاً به مرکز پناهندگان روکلا نقل مکان می کنند و حدود سه ماه را در آنجا می گذرانند. بعداً، می توانند انتخاب کنند که در کدام شهر می خواهند زندگی کنند، معمولاً کاوناس یا ویلنیوس. هنگامی که آنها مسکن طولانی مدت پیدا کردند، مهاجران روند ادغام را آغاز می کنند – این برای والدین دارای فرزند طولانی تر است.

“فرد مجرد یک سال زمان دارد که طی آن کمک هزینه ها، کمک مشاور، ترجمه و سایر خدمات را بسته به نیاز خود دریافت می کند. اگر والدین دارای فرزندان خردسال باشند، چنین خانواده ای آسیب پذیر است، بنابراین ادغام آن سه سال به طول می انجامد”، – می گوید شیدا کاوزونه، – “این فرایند شامل زمینه های مختلفی است: مزایا، خدمات مادی… به خانواده ها کمک می کنیم تا مهدکودک ها، مدارس را بیابند، درگیری ها را با معلمان و مدیران حل کنند. ما همچنین به والدین کمک می کنیم تا به دنبال کار باشند، در اداره خدمات استخدامی ثبت نام شوند و گاهی اوقات آنها را در مصاحبه های شغلی و موسسات پزشکی همراهی می کنیم. “

متخصصان برنامه ادغام با در نظر گرفتن وضعیت هر خانواده کمک های لازم را به صورت جداگانه ارائه می دهند. برای این منظور یک جدول ارزیابی ریسک ویژه وجود دارد که آسیب پذیری خانواده را ارزیابی می کند. مشاوران نیازهای اجتماعی خانواده ها، وضعیت سلامتی آنها و مهارت هایی را که در کشور خود کسب کرده اند در نظر می گیرند. به عنوان مثال، آیا والدین نحوه استفاده از بانکداری الکترونیکی را می دانند یا می توانند به تنهایی به موسسات پزشکی مراجعه کنند. بعداً، با خانواده ها در مورد آنچه که دوست دارند در آینده نزدیک یاد بگیرند، چه اسنادی باید تنظیم شود، بحث می شود. مشاوران اغلب مشاوره می دهند، اما تمرکز بر نیازهایی است که خود خانواده ها بیان می کنند.

بعضی وقت ها افراد تازه وارد اهداف بزرگ را تعیین می کنند و آنها را با جدیت دنبال می کنند، و کسانی که اصلا انگیزه ندارند، نادر هستند.

“بر اساس قرارداد ادغام، اگر فردی از سر بهانه در کلاس های زبان لیتوانیایی شرکت نمی کند، می توان برنامه را خاتمه داد. برای اجرای الزامات توافقنامه، مهم است از فرم برنامه ادغام فردی پیروی کرد، که ما هر شش ماه یکبار آن را بررسی می کنیم. ما از دستاوردهایی که خود خانواده ها به دست آورده اند قدردانی می کنیم و اندازه کمک هزینه آنها در دوره آینده بستگی به میزان موفقیت آنها در تحقق اهداف و ارتقای مهارت های خود دارد.” می گوید شیدا کاوزونه.

به گفته متخصص ادغام، این طرح از این جهت خوب است که می تواند به طور واقعی برای هر یک از اعضای خانواده طراحی شود و توانایی های هر فرد را به طور جداگانه در نظر بگیرد. شوهری که سر کار می رود باید زبان را سریعتر بیاموزد و به سطح بالاتری برسد، و همسری که تصمیم می گیرد در خانه بماند و از بچه ها مراقبت کند، ممکن است برای خود اهداف کوچک تری تعیین کند زیرا مجبور است زمان زیادی را صرف این کار کند. موسسات آموزشی برای کودکان و یادگیری زبان رایج ترین هدف والدین در آغاز دوره ادغام است. نوجوانان به دنبال یافتن شغل در تابستان و کسب درآمد اضافی حداقل در طول فصل هستند. مشاوران همواره در تلاش هستند تا به افراد تازه وارد کمک کنند تا اهدافی را تعیین کنند که رسیدن به آنها در شش ماه آینده واقع بینانه است.

کمبود بودجه و کمبود وقت

شیدا کاوزونه در مورد ادغام خانواده، چندین مشکل را می بیند. به گفته وی، خود پناهندگان ادعا می کنند که دوره سه ساله بسیار کوتاه است:

“سه سال یک برنامه یکپارچه سازی طولانی مدت است، اما خارجی ها هنوز شکایت دارند که در این مدت آنها موفق به یادگیری زبان لیتوانیایی برای یافتن شغل بهتر، ادغام و استفاده خوب از پشتیبانی نمی شوند.”

“یکی دیگر از نگرانی ها کمبود بودجه است. با بودجه بیشتر، آموزش بیشتری برای خانواده های پناهنده می توان ترتیب داد. خارجی ها اغلب به خدمات ترجمه نیاز دارند، اما با کمبود بودخه ما باید ساعات این سرویس را با دقت محاسبه کنیم و فقط در مواقع ضروری ارائه دهیم.”

کودکان برای والدین خود مترجم زبان لیتوانیایی می شوند

مانند بسیاری از زمینه های دیگر، کودکان  موقعیت بهتر را برای ادغام در اجتماع دارند. آنها سریع تر زبان لیتوانیایی را یاد می گیرند، و در مدارسی که با همسالان خود ملاقات می کنند، می توان متوجه شد که نسل جدیدی در حال رشد است، بسیار تحمل پذیرتر و گشاده روی تنوع نژادها و ملت ها. بزرگترین چالش برای کودکان، شروع به رفتن به یک مدرسه لیتوانیایی با تقریباً هیچ آگاهی از زبان لیتوانیایی است. موسسات آموزشی متعهد هستند که به چنین دانش آموزانی کمک کنند، و به آنها آموزش بیشتری دهند، اما هر مدرسه ای این وظایف را انجام نمی دهد. اگرچه چنین برنامه ای استرس زیادی را برای کودکان ایجاد می کند، اما دستاوردهای آنها آشکار است. اغلب این فرزندان هستند که شروع به ترجمه برای والدین می کنند و به آنها در برقراری ارتباط کمک می کنند. خانواده حلیمه کیدی نمونه ای خوب از این مورد است. پس از موافقت با این زن برای صحبت در مورد ادغام خانواده، دخترش در کنار او نشست، که با زبان لیتوانیایی کامل، سوالات روزنامه نگار را به زبان مادری خود ترجمه می کرد و به زودی پاسخ های مادر را به لیتوانیایی ارائه می کرد. دانش آموز به کلاس هفتم در مدرسه  Maironis در ویلنیوس می رود.

حلیمه کیدی به همراه همسر و شش فرزند خود از سوریه، استان ادلب، به لیتوانی آمد .هر دو والدین در خانواده کار می کنند، اما زن می گوید که در همه رویدادها و فعالیتهایی که کاریتاس سازماندهی می کند مشارکت دارد. حلیمه اعتراف می کند که دوره ادغام برای خانواده دشوار بوده است و اطمینان می دهد که یکی از بزرگترین مشکلات در حال حاضر این است که او هنوز به لیتوانیایی صحبت نمی کند. این زن می گوید که در صورت فراهم شدن فرصت، حاضر می شود در کلاسهای اضافی شرکت کند.

قسمت سخت اغلب بر عهده زنان است

با مشاهده خانواده های پناهنده، ملاحظه می شود که با وجود پروژه های مشترک، سرانجام ادغام به صورت فردی شروع می شود و بستگی به نقش والدین در خانواده دارد. کودکان در موسسات آموزشی وارد جامعه می شوند و روند ادغام والدین به کار کردن آنها بستگی دارد. به گفته کستوتیس ریمکویچوس، متخصص ادغام خارجی های کاریتاس، معمولاً شوهر کار می کند و همسرش از فرزندان مراقبت می کند.

 “خانواده ها بزرگ هستند، دارای فرزند های زیاد، بنابراین مادران معمولاً در خانه می مانند و پدر کار می کند و از خانواده حمایت می کند. هیچ پاسخی برای همه وجود نخواهد داشت که یکپارچگی کدام با موفقیت بیشتری انجام شود. وقتی مادر در خانه می ماند کمتر با محیط ارتباط برقرار می کند. البته با معلمان و مربیان کودکان ملاقات می کند ولی تعامل اجتماعی کمتری وجود دارد. گاهی مادران با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند، اما این امر به زبان مادری آنها اتفاق می افتد. در مورد فرصت های یادگیری، ما همچنین می توانیم وضعیت مخالف را مشاهده کنیم. برای والدینی که کار می کنند دشوارتر است که در کلاس ها شرکت کنند و زمانی برای آنها پیدا کنند. معلمان ما واقعاً برای کسانی که در دوره ادغام هستند زحمت می کشند، کلاسها صبح و عصر برگزار می شود، اما بعد از برنامه ادغام، پناهنده ها باید خودشان به دنبال فرصت های یادگیری باشند. بنابراین، گاهی اوقات برای کسانی که کار می کنند سخت تر است. مادرانی که کار نمی کنند نیز می توانند از راه دور تحصیل کنند. با این حال، تجربیات ما نشان می دهد که برای زنانی که در خانه می مانند، یادگیری زبان لیتوانیایی مشکل تر است. کاریتاس به این نکته اشاره می کند. برای کسانی که از پاکستان، تاجیکستان، ایران آمده اند و فارسی صحبت می کنند، ما یک معلم داریم که به زبان مادری آنها ارتباط برقرار می کند. ما واقعاً به زنانی که بار خانه را به دوش می کشند توجه می کنیم.” می گوید کستوتیس ریمکویچوس.

مادرانی که روند ادغام را با کار و مراقبت از کودکان ترکیب می کنند، می توانند به انجمن بین المللی زنان ویلنیوس (IWA) بپیوندند. زنان لیتوانیایی و خارجی در اینجا جمع می شوند که نه تنها حمایت مادی دریافت می کنند، بلکه این فرصت را دارند که در رویدادهای اختصاص داده شده به آنها شرکت کنند. به این ترتیب، خارجی ها با لیتوانیایی ها دوست می شوند، تبادلات فرهنگی صورت می گیرد. IWA  رویدادهای خیریه، دویدن زنان، صبح های قهوه دنج (هر جمعه اول ماه) و پیاده روی گروهی در میدان لوکیشکس، پارک وینگیس و والاکامپیای برگزار می کند. مشارکت در چنین سازمان هایی به ویژه زمانی اهمیت دارد که افراد تازه وارد در جامعه لیتوانی با عدم تحمل و خصومت روبرو می شوند. این فعالیتی است که هم لیتوانیایی ها و هم خارجیان را گرد هم می آورد تا به خارجی ها کمک کند لیتوانی مدارا و روشن را ببینند.

„International Womens association of Vilnius 

انجمن بین المللی زنان ویلنیوس یک سازمان برای زنان از لیتوانی و خارج از کشور است که مبادلات فرهنگی و معاشرت انجام می دهند. https://www.iwavilnius.com